Συναυλιακό καλοκαίρι

Αρχικά, στις 8 Ιουλίου, πήγαμε και είδαμε τον κύριο της φωτογραφίας:

Roger Waters

Μια χαρά μας τα είπε και τα τραγούδησε ο κύριος Waters,  απίστευτο show, απίστευτη ατμόσφαιρα και ένα τείχος. Από τις  κορυφαίες στιγμές  το Hey you και εμείς να βλέπουμε το ντουβάρι… Πραγματικά, πολύ θα ήθελα να ήξερα πως ένιωθαν όσοι το είδαν την πρώτη φορά στα ’80s!!! Άλλη κορυφαία στιγμή εκτός συναυλιακού χώρου και πριν αρχίσει η συναυλία, μικροπωλητής έξω από το σταθμό του ηλεκτρικού πουλάει νερά φωνάζοντας Waters!!! Μετά στις 24 Ιουλίου πήγαμε εδώ:

ATP Festival

Βόρειο Λονδίνο, περίπου 1:30 ώρα διαδρομή από εκεί που μέναμε. Alexandra Palace το μέρος με 2 τεράστιες αίθουσες για τις συναυλίες. Πολλούς και διάφορους χώρους με δρώμενα κλπ. φαγητά κλπ. κλπ. Το μόνο αρνητικό ότι για να πάρεις να φας κάτι έπρεπε να βγεις εκτός συναυλιακού χώρου και να ξαναπεράσεις από τον έλεγχο… Anyway δυστυχώς δεν πήραμε μαζί φωτογραφική αλλά είδαμε τα εξής συγκροτηματάκια:

Godspeed You! Black Emperor

Godspeed You! Black Emperor

 Το πρώτο συγκρότημα έπαιζε στις 12:30 το πρωί… και ήταν ο λόγος που βρεθήκαμε στο χώρο από τις 11. Για να προλάβουμε να πάρουμε τα εισιτήρια και να μπούμε στην μικρή αίθουσα για να τους δούμε. Δυστυχώς όταν βλέπεις το δεύτερο καλύτερο συγκρότημα της ημέρας πρώτο πρώτο τα επόμενα γκρουπ που ακολουθήσανε μέχρι να βγούνε οι headliners ήταν αρκετά επίπεδα πιο κάτω. Άλλο ένα θέμα ήταν το ότι πολύ απλά οι Godspeed You! Black Emperor απλά δεν ακούγονται στις 12:30 το πρωί… Ήταν η πρώτη φορά πάντως που τους είδα και τους συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Επόμενοι στην λίστα ήταν οι Liars, από τους οποίους ακούσαμε 3-4 κομμάτια, ο ήχος ήταν για τ’ανάθεμα και βρήκαμε ευκαιρία να περιηγηθούμε στον χώρο. Έπειτα είδαμε το The Passion of Joan of Arc. Ένα ξεχασμένο φιλμ του 1928 για την δίκη της Ιωάννας της Λωραίνης, επάνω στο οποίο παίζανε μουσική την οποία έχει συνθέσει ο Adrian Utley, κιθαρίστας των Portishead. 3 άρπες, 8 φωνές για χορωδία, τύμπανα, κιθάρες, μπάσα, βιολοντσέλα, βιολιά για μιάμιση ώρα περίπου. Έπειτα επιστροφή στον μοντέρνο ήχο με τους Swans:

Swans

 Αρκετά διαφορετικοί από αυτό που περίμενα μπορώ να πω, ήταν ένας διαρκής θόρυβος και ανελέητο κοπάνημα από τους μεσήλικες πλέον Swans. Ένα συγκρότημα που δεν έχει την αναγνώριση που θα του άξιζε, όπως λένε οι περισσότεροι και θα συμφωνήσω. Δυστυχώς και αυτούς δεν τους βοηθούσε ο ήχος.

Μετά πήγαμε για φαγητάκι, και να λιαστούμε ελαφρώς καθώς η κούραση από την πολύωρη ορθοστασία είχε αρχίσει να εμφανίζεται δειλά δειλά… Είμασταν και κωλόφαρδοι με τον καιρό όλες αυτές τις μέρες, δεν έχω παράπονο:Μετά το μικρό διάλειμμα ξαναπεράσαμε από τον έλεγχο ως είθισται και πήγαμε στην μεγάλη αίθουσα για να δούμε και να ακούσουμε τους Grinderman. Περνώντας από την μικρή αίθουσα είδαμε αυτό:

Alan Moore & Stephen O'Malley

Ο Alan Moore, γνωστός δημιουργός κόμικ όπως V for Vendetta, Watchmen κλπ μαζί με τον Stephen O’Malley κιθαρίστας εξ Αμερικής. Ο πρώτος διάβαζε, ο δεύτερος έκανε θόρυβο με τα εφφέ της κιθάρας του…

Δυστυχώς ή ευτυχώς τους προσπεράσαμε χωρίς να ακούσουμε, δούμε τι ακριβώς κάνανε ή προσπαθούσαν να δείξουν/πουν. Όμως είμαι 1000% σίγουρος ότι θα ήταν πιο παράξενο και από ένα πρόβατο να παίζει πιάνο στην στρατόσφαιρα… Ακολούθησαν λοιπόν οι κύριοι:

Grinderman

 Να πω την αλήθεια, δεν με ενθουσίασαν. Τα τραγούδια τους τελικά δεν λένε και πολλά, είχαν και χάλια ήχο ως επί το πλείστον, δεν παίξανε και το Electric Alice που είναι το καλύτερο κομμάτι τους κατ’ εμέ. Τους προτιμώ ως Bad Seeds, εκεί που παίζουν τα καλά τους κομμάτια.

Και με αυτά και με κείνα, παραβλέποντας τους Telescopes που έπαιζαν στην διπλανή αίθουσα και παραμένοντας στην κεντρική, και προχωρώντας προς το κέντρο της αίθουσας για καλύτερη οπτική και ακουστική γωνία, περιμέναμε υπομονετικά τους Portishead.

Portishead

Νιώθω πολύ τυχερός που ήταν η δεύτερη φορά που τους έβλεπα ζωντανά και το καταευχαριστήθηκα. Τα τραγούδια από το Third ακούγονται απίστευτα όμορφα σε live εκτέλεση και για μιάμιση ώρα, 16 τραγούδια και μία εισαγωγή η Beth μας ταξίδευε με την φωνάρα της. Λέγοντας εισαγωγή αναφέρομαι στο μοναδικό παρατράγουδο της βραδιάς, όταν ξεκινώντας να παίξουν το Chase The Tear, ο ντραμερ κάτι είχε πάθει και έχανε τον ρυθμό, σταματώντας το κομμάτι πριν καν αρχίσει. Τελικά το άφησαν στην άκρη και προχώρησαν στο επόμενο. Απόρησα βέβαια και αναρωτήθηκα εάν το είχε καταφέρει την προηγούμενη βραδιά. Τελικά με το ψάξιμο στο youtube είδα ότι και εκεί κόλλησε μία φορά αλλά το έβγαλε το κομμάτι. Εννοείται πως δεν πτοηθήκαμε από αυτή την μικροατυχία, άλλωστε όλα τα υπόλοιπα ήταν τέλεια. Και οι αλλαγές που έκαναν σε αρκετά κομμάτια καταπληκτικές, εκτός της παράλειψης του σόλο κλαρινέτου στο Magic Doors. Τα vids που έπαιζαν στις οθόνες δεξιά και αριστερά καθώς και πίσω από το συγκρότημα δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ταιριαστά! Μακάρι να μπορέσω να τους δω και τρίτη φορά με την ελπίδα ότι την επόμενη φορά θα παίξουν διπλάσιο setlist! (λέμε τώρα…)

Portishead setlist

Update: Βιντεάκια από το ATP Festival εδώ:  Godspeed You! Black Emperor, Swans, Alan Moore & Stephen O’Malley, Grinderman, Portishead (Roads & We Carry On).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: